Voor deze opdracht heb ik zowel Stanley parable de Demo als Stanley Parable de game genomen om zoveel mogelijk voorbeelden te verzamelen van tenstion en sturing tijdens de game.
Al gauw wanneer de game begint kom je Stiring tegen. Door gebruik te maken van de symboliek en het opvallende kleurgebruik. Contrast tussen de witte muur en donkere hout met oranje pijl.
Hier ook goed gebruik gemaakt van visuele hints. De prespectief lijnen leiden je naar de deur. Het handje op het bord wijst je ook de weg(Symboliek). Verder is het contrast tussen de kamers groot. (donker, wit, donkergroen.) Dit geeft een goede indicatie waar je heen moet gaan. Er is foreshadowing (je ziet de volgende ruimte.) Ook is deze ruimte een narrow space. Je kan nergens anders heen en je wordt door het perspectief geleid.
Bij dit voorbeeld is het niet te missen waar je heen moet gaan. Het contrast, waar je staat, de tekst die je weer stuurt (Stiring). Alle perspectief lijnen wijzen naar dat ene blokje. Het is alleen wel een beetje verwarrend dat het een ruimte moet voorstellen want alles is zo wit dat het lijkt alsof het een soort poster is doordat alles wat je tot nu toe tegen was gekomen textures had en nu ineens niet meer. Maar al gauw als je naar voren loopt zie je dat je achter de monitoren naar de ruimte kan lopen.
Als eerst pakte die ramen mijn aandacht, sinds het zo wit was en het contrast vrij grooot was met de verduisterde ruimte.. Het was zo licht en al snel ga je de ruimte onder je observeren. Ik zelf vind dit punt een observatie punt. Je ziet van alles benden je kan de ruimte zien oreienteren en observeren. De perspectief lijnen zorgen er ook voor dat je naar meer gaat kijken dan waar je op staat (het zwarte platform) Wederom is er veel contrast, De vrij donkere kamer met een hele donkere trap en lichtbronnen. Je ogen worden al gauw getrokken door de donkere lijnen en daarmee zie je een pad die je kan lopen.
Hier is goed gebruik gemaakt van de iconisch kleurgebruik. Rood is waar je niet heen kan gaan en groen is wel toegankelijk.
Hier heb je een keuze. Deze keuze is zo neutraal door de ruimte. Alles (behalve de bankjes aan de ene kant) is evenwijdig. De ruimte lijkt bijna gespiegeld. Zonder de verteller was dit een keuze zonder enige waarde. De verteller misleid je eigenlijk door de richting te geven. Hij stuurt je (stiring). De perspectief lijnen, licht of de opendeuren hebben vrijwel geen echte invloed op de keuze alleen de narrater geeft je een duidelijke richting.
Dit is geloof ik het beste voorbeeld van een pat uitstippellen, beste voorbeeld van stiring. Ik zelf heb heel braaf de lijn gevolgd door het tot dit soort wegen leidde. Hoewel je weet dat je niet zo kan gaat het je toch een beetje aan het denken zetten of er een mogelijkheid was dat het wel kan. Je ogen gaan nu ook langs elk voorwerp inplaats van even snel een blik werpen en dan weer verder.
Ik heb dit voorbeeld gekozen voor het ritme. Je ogen worden meteen naar het licht getrokken maar al snel zie je de kamer die niet eens zo goed verlicht is maar je ziet wel meteen dat je die kan zou moeten gaan. Het contrast is vrij laag maar door dit soort dingen zoals ritme en lichtbronnen kon je zien waar je heen moest gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten